شوگر گلایدرها (بادپرهای شکری) با نام علمی “Petaurus breviceps گونه ای از پستانداران کیسه دار و عضوی از خانواده بادپر کیسه داران هستند.

این جانوران زیبا بومی استرالیا، تاسمانی و گینه نو می باشند و همچنین گونه هایی از آنها در بخش هایی از جزایر جنوبی اندونزی هم زندگی می کنند.

با اینکه از نظر ظاهری تا حدودی شبیه به سنجاب های پرنده هستند اما در علم جانورشناسی در دو طبقه کاملا متفاوت قرار می گیرند.

بخش بزرگی از پوست بدن خاکستری و در قسمت شکمی سفید رنگ هست. چشمانی بزرگ و سیاه رنگ با حلقه هایی دورشان و همچنین یک خط تیره روی پیشانی دارند. آنها دمی بلند دارند که در جانور بالغ به بیش از یک و نیم برابر طول بدنشان می رسد. اندازه جانور بالغ هم نهایتا به حدود ۳۰ سانتی متر می رسد!

شوگر گایدرها در طبیعت بین ۴ تا ۵ سال و در اسارت معمولا تا ۱۵ سال هم عمر می کنند.

دوران باردارری این جانوران زیبا بسیار کوتاه و فقط ۱۶ روز است. بعد از زایمان فرزاندان با وزنی حدود ۳ تا ۵ گرم که معمولا یک یا دو نوزاد هستند به کیسه مادر پناه می برند و برای ادامه رشد و تکوینشان تا حدود ۷۰ روز آنجا میمانند و از شیر مادر تغذیه می کنند. در ۸ تا ۹ ماهگی به بلوغ و برای ادامه بقا وارد طبیعت میشوند، هرچند موجوداتی اجتماعی هستند و معمولا به صورت جمعی زندگی میکنند.

 

 

شوگرها شب پرواز هستند و ساعات روز را معمولا به استراحت در لانه یا روی درختان می گذرانند.

پرده ای از غشای پوستی به نام “پاتاگیوم” از پاهای جلویی تا پاهای عقبی این جانور طی هزاران سال تکامل شکل گرفته که به آنها قدرت پرش در ارتفاع بالای درختان را می دهد. آنها می توانند با جمع شدن هوا زیر این غشای پوستی شبیه یک چتر نجات پرواز کنند و فاصلهای درحدود یک زمین فوتبال را در آسمان سر بخورند، هر چند به ندرت روی زمین دیده می شوند و معمولا بالای درختان هستند.

احتمالا جنس بادپرکیسهداران در اوایل دوران میوسن (حدود ۱۸ تا ۲۴ میلیون سال پیش) از جایی در گینه امروزی سرچشمه گرفته و بعدها وارد استرالیا شده است. در حال حاضر طبق بررسی های ظاهری و البته ژنتیکی آنها در ۷ زیر گونه طبقه بندی شده اند، هرچند به دلیل شباهت زیادشان این امر بسیار دشوار است.

 

 

شوگرها معمولا در جنگل های ابوه، سرسبز و بارانی زندگی می کنند و خانه خود را روی درختان از شاخه ها و چوب های کوچک می سازند. آنها شب ها به شکار و فعالیت می پردازند و در بیشتر طول روز در لانه شان پناه می گیرند.

یکی از رفتارهای خاصشان ترشح ادرار در بخش هایی از لانه است که با این کار محدوده قلمرو خود را تعیین می کنند. همچنین آنها با استفاده از ترشحات غدد فرونتال، هرکدام بوی مخصوص به خود را دارند و از این طریق می توانند اعضای خانواده شان را شناسایی کنند.

با اینکه معمولا از درختان اکالیپتوس و شیره گلها به ویژه اقاقیا تغذیه میکنند ولی نشانی از گوشتخواری و شکار در آنها دیده می شود. آنقدر که افزایش جمعیتشان در تاسمانی خطری جدی برای انقراض گونه ای طوطی در آن منطقه شده است.

مهمترین دشمن این جانوران، نوعی جغد بومی به نام “شاهین بوف” هست، هرچند آنها مورد حمله کوکابوراها (نوعی پرنده گوشتخوار)، کوئولها (کیسه دار گوشتخوار)، گوآناها (نوعی بزمجه) و مارها نیز قرار می گیرند.

شوگر گلایدرها در هنگام ترس و خشم،روغنی ترشح می کنند که بویی تند، شبیه به میوه ترشیده می دهد. در این هنگام روی دوپای عقبی خود می ایستند و با ایجاد جیغ و سر و صدا سعی در فراری دادن دشمن می کنند، در صورت اوج گیری رفتار پرخاشگرانه ممکن است با دندان های تیزشان طی یک پرش سریع دشمنشان را گاز بگیرند و در نهایت با یک سقوط با استفاده از اندام پرشی پاتاگیوم در هوا سر بخورند و فرار کنند.

این جانوران عجیب جدا از تمام ویژگی های جذابشان، توانایی برقراری ارتباط با هم نوعانشان را هم دارند. آن ها با طیف گسترده ای از صداها با هم صحبت می کنند و همدیگر را از شرایط محیطی آگاه می سازند.

نویسنده: سعید نظریه